Καθώς όλοι συμφωνούμε στην αναγκαιότητα όχι τόσο της ύπαρξης, όσο της τήρησης και εφαρμογής των νόμων, ως εργαλείου συλλογικής ανάπτυξης και προόδου, περισσότερο από ποτέ χρήσιμο είναι να ερανισθούμε και ενωτισθούμε  απόψεις  των προγόνων μας και συνθεμελιωτών του Ευρωπαϊκού πολιτισμού:  

 «Όλα τα σεβαστά και τα καλά και εκείνα με τα οποία η Πολιτεία ρυθμίζεται, σώζεται και προοδεύει, δηλαδή η σωφροσύνη, ο σεβασμός των νέων προς τους γονείς και τους μεγαλυτέρους τους και η πειθαρχία, μόνο με την ισχύ και την τήρηση των νόμων υπερισχύουν και υπερτερούν από τα αισχρά, την αδιαντροπιά, δηλαδή, την θρασύτητα και την αναίδεια.

Γιατί, η κακία και η φαυλότητα είναι γεμάτες θρασύτητα, τόλμη και πλεονεξία, ενώ, αντίθετα, η καλωσύνη είναι γεμάτη ηπιότητα, διστακτικότητα και πραότητα· γι’ αυτό και είναι φοβερό, αλλά και εύκολο να βρεθεί σε μειονεκτική θέση.

Όλοι, λοιπόν, όσοι δικάζουν πρέπει να τηρούν τους νόμους και να τους προσδίδουν ισχύ, δύναμη και εγκυρότητα. Γιατί, μόνο με τη βοήθεια των νόμων οι ενάρετοι πολίτες μπορούν να αντιμετωπίσουν τους κακούς.

Σε αντίθετη περίπτωση, όλα έχουν καταλυθεί, όλα έχουν καταρρεύσει, όλα έχουν ανατραπεί, και η Πολιτεία  πέφτει στα χέρια των πιο κακών και αναίσχυντων.» (Δημοσθένης, Κατά Ἀριστογείτονος, Α΄, 24-25)

«Πρέπει, επίσης, να έχουμε υπ’ όψη ότι, αν καταστεί δυνατόν να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, δεν υπάρχει κανένα όφελος να θεσπίζονται νόμοι, να συνεδριάζουν τα δικαστήρια, να εκλέγονται Κυβερνήσεις.

Και, βέβαια, οι δικαστές δικάζουν όχι μόνο για να τιμωρήσουν αυτούς, που παρανομούν, αλλά και για να παραδειγματίσουν και τους άλλους, που σκέφτονται να παρανομήσουν. Αν, λοιπόν, τιμωρούν μόνο τους φτωχούς και τους άσημους, κανείς δεν θα γίνει καλύτερος, αφού κανείς δεν θα μάθει ποιός καταδικάστηκε.. Αν, όμως, τιμωρούν και τους γνωστούς και επιφανείς, που παρανομούν, όλοι θα το πληροφορηθούν και έτσι, έχοντας τους για παράδειγμα, οι πολίτες θα γίνονται καλύτεροι.» (Λυσίας, Κατά Ἀλκιβιάδου, Α΄11,13)

«Πρέπει, λοιπόν, οι δικαστές να τιμωρούν, να εμποδίζουν και να αποκλείουν από τη δημόσια ζωή όλους όσοι παρανομούν, και περισσότερο αυτούς, που διαχειρίζονται κάποια εξουσία.

Διότι, αν αυτοί είναι φαύλοι, εξ αιτίας της παρανομίας και της φαυλότητάς τους βλάπτεται όλος ο λαός, ενώ, αντίθετα, πάρα πολύ ωφελείται, αν είναι ενάρετοι και θέλουν να τηρούν τους νόμους.

Γιατί, άπαξ και δοθεί σ’ αυτούς που διαχειρίζονται την εξουσία το δικαίωμα και η αφοβία να παρανομούν και να περιφρονούν τους θεσπισμένους νόμους, τότε είναι ανάγκη τις συνέπειες της παρανομίας τους να τις υφίσταται όλος ο λαός!

Όπως ακριβώς σε ένα πλοίο, αν κάποιος ναύτης υποπέσει σε σφάλμα, αυτός προκαλεί μικρή βλάβη, ενώ αν ο καπετάνιος κάνει κάποιο λάθος, τότε κινδυνεύει όλο το πλοίο μαζί τους επιβάτες του να καταποντιστεί, έτσι και οι παρανομίες των απλών πολιτών βλάπτουν μόνο τους ίδιους και όχι το σύνολο, ενώ οι παρανομίες των αρχόντων και των πολιτικών έχουν ολέθρια επίδραση σε όλους...»(Δημοσθένης, Κατά Ἀριστογείτονος, Β΄, 1-4).

Κατόπιν των ανωτέρω, που γράφτηκαν και ειπώθηκαν πριν 2.400 χρόνια περίπου, τίθεται εύλογο το ερώτημα:

Μήπως θα πρέπει να μελετήσουμε βαθύτερα και να εκπαιδεύσουμε τους Νέους μας, τους θεμελιωτές του μέλλοντος της Πατρίδας μας, να γνωρίσουν και να βιώσουν τις πνευματικές παρακαταθήκες των προγόνων μας, οι απόψεις των οποίων διαθέτουν διαχρονικότητα και επικαιρότητα, πάντοτε χρήσιμη και ενίοτε τραγική;

† Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄        

(Εφημερίδα “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”, Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015)

Pin It