Εκτύπωση
Εμφανίσεις: 1838

Ακριβώς αυτό συμβαίνει και με τη λέξη όριο, που σήμερα, συνοδευόμενη από τις γενικές «ηλικίας» και «συνταξιοδότησης», μας γεμίζει ανασφάλεια και άγχος.

Στην αρχαιότητα, τα βουνά, τα όρη, αποτελούσαν ένα φυσικό εμπόδιο, πέρα από το οποίο μια κοινωνία δεν μπορούσε να προχωρήσει, αποτελούσαν ένα σημείο μέχρι το οποίο μπορούσαν τα μέλη της να επεκταθούν και να υπάρξουν.

Τα όρη, λοιπόν, οροθετούσαν και τα πλαίσια ανάπτυξης και επέκτασης μιας κοινωνίας, καθόριζαν, αυτό που λέμε σήμερα, τα όριά της, λέξη ετυμολογικά συγγενή με τη λέξη όρος.

Δεν υπάρχουν, όμως, μόνο γεωγραφικά όρια… Υπάρχουν και κοινωνικά και ψυχολογικά και προσωπικά και ηθικά, άλλα εκ των οποίων μας προκαλούν ή μας αναγκάζουν να τα υπερβούμε και άλλα μας καλούν να τα γνωρίσουμε και να προσαρμοστούμε.

Τα κοινωνικά όρια, προσδιορίζουν τα πλαίσια των δράσεών μας, καθορίζουν την ποιότητα των σχέσεων και της αλληλεπίδρασής μας  με τούς άλλους και περιορίζουν την δραστηριότητά μας, ως κοινωνικών οντοτήτων.

Η υπέρβασή τους, είτε από άγνοια, είτε από πρόθεση συνεπάγεται κυρώσεις από την οργανωμένη κοινότητα, σε μια προσπάθεια αυτοσυντήρησής της και διατήρησης της απαραίτητης για την ύπαρξή της συνοχής.

Τα ψυχολογικά όρια, από την άλλη, έχουν να κάνουν με το ίδιο μας τον εαυτό. Είναι το περίγραμμα, μέσα στο οποίο «ορίζουμε» την μοναδικότητά μας ως αυτόνομες προσωπικότητες.

Είναι ο καθαρά προσωπικός μας χώρος, συχνά άβατος για τους «αμύητους», όπου εκδηλώνονται τα «θέλω» μας και αναπτύσσονται τα «μπορώ» μας…Είναι ο μυστικός μας χώρος, που και μεις οι ίδιοι χρειαζόμαστε το κλειδί της αυτογνωσίας και την κλειδαριά της θέλησης για να τον προσπελάσουμε, να τον γνωρίσουμε και να τον εκμεταλλευθούμε στην καθημερινή μας πράξη!

Δυστυχώς, και αυτό αφορά μόνο τους γνήσιους ανθρώπους, πρόκειται για μια εναγώνια και επίπονη προσπάθεια, ένα διαρκή αγώνα ανάμεσα σ’ αυτό που πραγματικά  είμαστε και σ’ αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε.

Διότι, για να μάθουμε τα όριά μας, πρέπει πρώτα να τα δοκιμάσουμε, να πολεμήσουμε τους φόβους και τις ανασφάλειές μας και να τολμάμε κάθε φορά να θέτουμε καινούρια όρια, καινούργιες προκλήσεις για υπέρβαση…

Είτε  νικήσουμε, είτε νικηθούμε, κερδισμένοι θα είμαστε… Θα έχουμε γνωρίσει τον εαυτό μας… Γνωρίζοντας, όμως, τον εαυτό μας, θα γνωρίσουμε και τους άλλους, θα γνωρίσουμε τον κόσμο!

Ο πολιτισμός, άλλωστε, και όλες οι μεγάλες πράξεις και τα θαυμαστά επιτεύγματα του ανθρώπινου γένους ήταν αποτέλεσμα μιας προσπάθειας αναζήτησης των ορίων, στη γνώση, στην επιστήμη, στην αλήθεια, στις προσωπικές ικανότητες και δυνατότητες των πρωτοπόρων κάθε τομέα. 

Υπάρχει, όμως, και μία περίπτωση, που η ύπαρξη ορίων την καταργεί!

Μιλάμε για την αγάπη!

Την αληθινή αγάπη, τη διαρκή και αφειδώλευτη προσφορά προς τον άλλον, χωρίς όρους και όρια, χωρίς προϋποθέσεις και «αστερίσκους»…

Ένα μοναδικό και σπάνιο συναίσθημα, ένα υπερβατικό τρόπο ζωής και μια υπεράνθρωπη πρακτική, που για να την μάθουμε, χρειάστηκε ο Θεός να κατεβεί στη γη!

 

†  Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄